چی بگم از کجا بگم... دردمو با کیا بگم...

بهتره که دم نزنم... حرفی از عشقم نزنم...

از عشقی که گم شد و رفت...

عاشق مردم شد و رفت...

عشقی که بی فروغ نبود...برای من دروغ نبود...

بغض نشسته تو گلوم...وقتی نشستی روبه روم...

من از خودم چرا بگم؟؟باید از اون چشا بگم...

خیره به چشم مست تو...دست میدم به دست تو...

دل از زمونه میکنم...حرف دلم رو میزنم...

چه حالتی داره چشات...نرگس بیمار چشات...

چشم تو خوابم میکنه...مست و خرابم میکنه...

وقتی نشستی رو به من از عاشقی بگو به من...

بذار چشات دل ببره این جوری باشه بهتر...

چشات اگه پس نزنن چشمای سر سپردمو

میشه فراموش کنم خاطره های مردم و ....

به شانه ام زدی تا تنهایی ام را از شانه هایم تکانده باشی...

به چه دلخوش کردی؟؟؟

تکاندن برف از شانه های آدم برفی..؟؟

صبر کردن دردناک است...

و فراموش کردن دردناک تر...

                           ولی از همه دردناک تر این است که ندانی باید صبر کنی یا فراموش....

شنیدم عروسیته....

                           اون که دستاش توی دستاته...کیته؟؟؟

یعنی باور بکنم اون همه خاطره ها دروغی بود....

این همه خوبی بهت کردم....

                                      خداییش کمت نبود...

مگه کمت بود؟؟؟؟؟                    مگه کمت بود؟؟؟

مگه کمت بود؟؟؟                       مگه کمت بود؟؟؟

به خدا کمت نبود...

لباس عروست رخت عذاته...

هرجا بری نفرین این دلم باهاته...

سکوت میخواهم...           صبر کن...          کمی دیگر صبر کن....

پنهان نشو میدانم میدانی...همه چیز را...

از سیر تا پیاز این دل در به در را میدانی...

اما نمیدانم تا کی میخوای وانمود کنی هیچی نمیدانی؟       صبر کن...گوش کن....

میخوام فریاد بزنم....   میخوام دلتنگی ام را بر سرت آوار کنم...   این حق منه ....

چشمات رو ببند نگام نکن...     بگذار فقط خودم شاهد بغض خودم باشم....

لب باز نکن...هیچی نگو....       میخوام خودم خودم رو آروم کن...یه عادت کهنه...

دست هایت را...نه                 بگذار دستانم در رخوتی سرد باقی بماند...یخ...لرزان...

تعجب نکن...خودمم... خود خودم....من همیشگی تو...

باز همان اخم کهنه ی تو ...برای خاطر هیچ...باز سقوط دنیا بر سر من....

تنم گر گرفت و سوخت..حالا میخوام تمام بغضم را بر سرت آوار کنم...

بایست...نرو...

یکبار هم که شده دست از گوشت بردار....نترس باز هم آروم فریاد میزنم...قول میدم...

اخم تو بر صلیبم میکشد...زجرم میدهد....شاید تو نمیفهمی اندوه مرا...

شاید خسته شدی که اینگونه حرف از نبودن من میزنی...

تو که میدانی طاقت اندوهت را ندارم....پس بمان و تماشا کن...

تصمیمم را گرفته ام میخوام بمیرم...

فرقی نمیکند فقط برای همین امشب یا همیشه...مهم شادی توست...

فقط نگام نکن...نمیخوام دلم بلرزه...آخه در برابرت تاب نمیاورم...

دست هایت را پنهان کن تا دستم حرم دستهایت را نکند...

شانه هایت را کنار بکش...نمیخوام سرم بهانه ی تکیه گاه گریه هاش رو بگیره...

به گریه هام هم اعتنا نکن...میخوام بمیرم برای تو...

بهشت را نمیخواهم...میخوام در آتش اخم تو بسوزم...

کی راه را میداند؟         جهنم تو از کدام طرف است؟

تو میدانی؟؟؟

وقتی که من عاشق بودم اون دوسم نداشت ...

حالا که عاشقم شده من دیگه نیستم...

حالا فهمیدم که چرا اول قصه ها میگن:

یکی بود.... یکی نبود....

از روزی که تو را سخت خواستم دریافتم:

سخت خواستن میتواند عشق باشد

یکی بود... یکی نبود...

زیر این سقف کبود یه غریب آشنا دل و جونم رو ربود....

این جوری نگام نکن گل یاس مهربون اون غریبه خودتی همیشه باهام بمون....

آقایان... خانومها
یک خبر دسته اول با یک سال گارانتی برایتان دارم
درجهء دیوانگیم تغییر کرده
به گزارش برخی کارنشناسهاروند رو به رشدی داشته
شاید به خاطر صدای خنده هاییست که مدام در سرم میپیچد
بلند تر میشود
شاید هم به خاطر اینکه دوستی را به زیبایی سیارهء زحل قسم دادم که سعی کند
بقیهء عمرش را مثل آدم زندگی کند
شاید هم برای اینکه به سیگار التماس کردم که ترکم کند
شاید هم برای اینکه وحشیانه به سمت بد بختی میدوم
حرفی ندارم
میخواهم به احترام تمام دیوانه های عالم امشب سکوت کنم

سلام....

اسم وبلاگم عوض شد...

آرزوهای همیشه محاله من....

آرزوی تو رو داشتن...

آرزوهام همیشه محال بودن...

همیشه...

...

این روزها مدام پیش خودم هجی میکنم

ف

ر

ا

م

و

ش

کن! لطفا

دیگر نه میتوانم دوستت بدارم

و نه میتوانم فراموشت کنم

پس

نفرت بهترین راه حل خواهد بود....

تموم خاطراتمون... اشکای چشمای منه...

دیگه باید خواب ببینم... دستت تو دستای منه...

اما بدون با عکسه تو این روزا رو سر میکنم...

خیلی بدی کردی به من...محاله من ولت کنم...

کدوم گلایمو بگم؟ یه عمره از تو دلخورم...

تو فکره هیچی و نکن... من غصه هاتو میخورم...

بازم خدا دله منو برای غم نشونه کرد...

تو هم برو مثله همه تنهام بذارو بر نگرد...

گفتن لحظه ی آخر واسه من هنوز سواله

دیدن دوباره ی تو فقط تو خواب و خیاله

لحظه های آخر تو توی قلبه من میمونه

هیشکی مثله تو  بلد نیست دلمو بسوزونه

بدون بعد رفتن تو روز و شب واسم سیاهه

میدونم بر نمیگردی اما باز چشام به راهه

جای پات به روی قلبم هنوزم تازگی داره

نه باورم نمیشه میگن که منو دوستم نداره

قول میدم وقتی که نیستی عکستو بغل نگیرم

قول میدم روزی هزار بار واسه ی اشکات نمیرم

قول میدم وقتی که نیستی پای عشقه تو نسوزم

قول میدم در انتظارت چشمامو به در ندوزم

حالا دیگه گل خشکت از تو تنها یادگاره

منتظر به رات میمونم تا تو برگردی دوباره

باورم کن...باورم کن...

که بدون تو میمیرم....بی تو تنهام خوب میدونی

که تو غصه هام اسیرم.....

به زیره خاکم و هنوز نرفتی از خیال من

غصه نخور سیاه نپوش ...گریه نکن برای من...

دیگه فقط آرزومه بارون بباره رو تنم

دوباره لحظه هام سپرد منو به باد رفتنم

بارون میباره و تو رو دوباره پیشم میبینم

اشک تو چشام حلقه میشه دوباره تنها میشینم

قول بده وقتی تنها میشم بازم بیای کنار من

شبای جمعه که میاد بیای سر مزار من...

به زیره خاکم هنوز.....

نرفتی از خیال من غصه نخور سیاه نپوش گریه نکن برای من

دیگه فقط آرزومه بارون بباره رو تنم دوباره لحظه هام سپرد

منو به باد رفتنم....

سهمه من از تو دوریه تو لحظه های بی کسی قشنگیه

قسمت ماست که ما به هم نمیرسیم...

پاییزه غریب و بی رحم اون همه برگ مگه کم بود

گل من رو چرا چیدی؟گل من دنیای من بود....

آی خدا دلگیرم ازت...

آی زندگی سیرم ازت...

آی زندگی میمیرم و عمرمو میگیرم ازت...

این غصه های لعنتی ... از خنده دورم میکنن...

این نفسای بی هدف... زنده به گورم میکنن...

چه لحظه های خوبیه... ثانیه های آخره...

فرشته ی مردن من ... منو از اینجا میبره...

آی خدا دلگیرم ازت ...

آی زندگی سیرم ازت ...

آی زندگی میمیرم و عمرمو میگیرم ازت...

چه اعترافه تلخیه... انگار رسیدن ته خط....

وقت خلاصی از هوس... آی زندگی بیزارم ازت...

عکساشو بردار و ببین با بوسه نازشون بکن
اشکاتو پنهونش نکن عشق اونو بهونه کن

دیگه باید بری ، برو تردیدهاتو بریز بیرون
تیغو بکش رو رگهاتو بزار بریزه رد خون

بشین کف حموم ببین خون رگای دستتو

می سوزه دستات ولی باز یادت میاد حرفهای اون

بهت می گفت پیشم نیا بهت می گفت بمیر، نمون

خون زیادی رفته و حالا شدی بی حال و سرد

لرزه گرفته بدنت دیدی با عاشقش چی کرد

می خوای بخوابی اما باز اشک چشات نمی زاره

سفید شدی سرما دیگه حالی برات نمی زاره

تو آخرین نفس می خوای بازم اونو صدا کنی

دلت می خواد دیگه بری روحو زتن جدا کنی

ببین که بعد تو بازم می ره پی یکی دیگه

ببین می تونه بخوابه به وجدانش چیا می گه

بخواب که راحتی تو تو آغوش مرگ توئه

بزار که ماتم بگیره اونی که قاتل توئه

نوشته شد با رد خون نامه ی مرگ یک جنون

"گلم همیشه یادتم تو هم به یاد من بمون "

به خانه میرفت

با کیف و کلاهی که به هوا بود

چیزی دزدیدی؟ (مادرش پرسید)

دعوا کردی باز؟ (پدرش پرسید)

و مادرش کیفش را زیرو رو میکرد

به دنبال آن چیزی که در دل پنهان کرده بود

تنها مادر بزرگش دید گل سرخی را در دست فشرده ی کتاب هندسه اش

و خندید

تو لحظه های زردم

تو غم و دلواپسیم

حتی وقتی که گفتی:هر دوی ما بی کسیم

چه کنارم بودی و،چه رفته بودی راه دور

تو تموم بی قراریام،توی هم نفسیم

حتی وقتی به زبون اومدی و گفتی:ببین،ما دوتا،تا آخرش برای همیگه بسیم

یه چیزی بهم می گفت:تو مثل معبود می مونی

ما یه جورایی برای هم دیگه مقدسیم

اومدم یک شب کنار پنجره با کلی بغض

هم سپردم به ستاره،هم سپردم به نسیم

که برید یه جوری به مردم این دنیا بگید

ما دوتا دیونه ایم

اما به هم نمی رسیم

غم در دل تنگ من از آن است که نیست ٬ یک دوست که با او غم دل بتوان گفت...

نقشه های طلایی و قولای بی حساب کتاب

قرارای یواشکی ،ساعتای پر تب و تاب

خیال میکردم نباشی دنیا به آخر میرسه

اگه یه روز بری سفر عمر منم سر میرسه

بازی دیگه تموم شده به آخر خط رسیدیم

معنی عاشق شدنو آخرشم نفهمیدیم

یادش به خیر اون روزا که خوابای رنگی میدیدیم

دنیای با هم بودنو پر از قشنگی میدیدیم

من بودمو تو بودیو هزار تا وعده و وعید

یه قصه ی رویایی بود شاهزاده با اسب سفید

من مرد قصهات بودم تو هم عروس رویاها

سوار کالسکه ی نور خیال میبافتیم پا به پا

قصه ی ما به سر رسید دنیا به آخر نرسید

دلی که پابند تو بود از تو و عاشقی برید

بازی دیگه تموم شده به آخر خط رسیدیم

معنی عاشق شدنو آخرشم نفهمیدیم...

بهار بود و تو بودی و عشق بود و امید...

بهار رفت و تو رفتی و هر چه بود گذشت... 

سال نو بر همه مبارک...

برام دعا کنید...

کاش میشد به تو گفت که تو تنها سخن شعر منی...

کاش میشد به تو گفت تو نرو...

دور نشو از دل من...

تا بمیرد دل من....

خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من                   ور نه این دنیا که من دیدم خندیدن نداشت

بزرگ ترین افسوس آدمی این است که حس میکند می خواهد اما نمیتواند و به یاد می آورد زمانی

را که میتوانست اما نخواست...

کاش سفرو بهانه میکردیو می رفتی...

کاش می گفتی میام اما نمیومدی...

کاش به چشمام نگاه میکردی اما حواست جای دیگه بود...

کاش دروغ میگفتی٬بهانه میاوردی٬قهر میکردی...

فقط نمی گفتی:دیگه نمی خوامت....

دستم را بالا می برم
و آسمان را پایین می کشم
می خواهم بزرگی زمین را نشان آسمان دهم !
تا بداند
گمشده ی من
نه در آغوش او . . .
که در همین خاک بی انتهاست
آنقدر از دل تنگی هایم برایش خواهم گفت
تا سرخ شود . . .
تا نم نم بگرید . . .
آن وقت رهایش می کنم
و می دانم
کسی هرگز نخواهد دانست
 غم آن غروب بارانی 
                        همه از دلتنگی های من بود . . . !

این که میکشم درد بی تو بودن نیست ....تاوان باتو بودن است...

من برای سالها می نویسم سالها بعد که چشمان تو عاشق می شوند افسوس که قصه مادربزرگ درست بود همیشه یکی بود و یکی نبود

آنقدر آسان نبود گر تو حقیقت داشتی

عاشقی بودم من و دیوانه ام پنداشتی

یوسفم من عاقبت از عشق کنعان سوختم

زندگی دادم بسی تا درس عشق آموختم

...رفتن

...فراموش کردن

...از یاد بردن و سر برگرداندن

که زمانی...جایی

...کسی بود که دوستت میداشت

...گذشتن

...گذر کردن

...خسته و شکسته شدن

...که زمانی

...جایی

...کسی بود که دوستش میداشتی

...در دل دنبالش میگردی اما

...او رفته

دل بریده و تو نمیدانی که چرا؟؟

چه کسی؟؟؟

...و چه وقت

.......او را از تو گرفت

به یاد روزهایی که می میرند سکوت می کنم...

احتیاج به یه قدرت خارجی دارم . چیزی که از من قوی تر باشه. که جلوش زانو بزنم. که عاشقش باشم. ناشناخته و مرموز و قوی باشه. کسی یا چیزی که دیوونه م کنه. منو تحت تاثیر قرار بده. فکرم رو مشغول کنه و هلم بده. کسی که برای شناختنش زحمت بکشم. چیزی که کشفش کنم. راحت و سهل الوصول نباشه. کسی که بدونه داره چی کار میکنه.. کسی که بازیم بده ..بهم بخنده.. از بالا بهم نگاه کنه. کسی که قابل پیش بینی نباشه. بهم مسلط باشه. منو در بر بگیره. از دستم خسته بشه! و اون هم دنبال کسی بالاتر از خودش باشه.. جدی نباشه.. هیچی رو جدی نگیره و همه چیز براش در سطح جاری باشه. بشه به رفتار ش ، هرچند غریب، اعتماد کرد. به یه هرمینه نیاز دارم در مقابل هاری هالر.. به کسی که حرفای عمیق بزنه .. به کسی که اصلا حرفی برای گفتن داشته باشه. قدرت تشخیص داشته باشه... کسی که برای هم سطح شدن باهاش بدو ام.. در حالی که اون راه میره. برای اینکه صدام بهش برسه جیغ بکشم.. درحالی که اون آروم لبخند میزنه.. لبخند از روی مهربونی نه.. از روی دانایی و تسلط به جریان.. به یه غول احتیاج دارم.. به یه معبود.. به یه معلم ..به یه مطلق.. به آرامش ..

میدونی ؟....هنوز یکی برای خنده ی قشنگت میمیره...

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد

که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد

با چراغی همه جا گشتمو گشتم در شهر

هیچ کس! هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

لب تو میوه ی ممنوع ولی لبهایم

هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد

جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها

عاقبت با قلم شرم نوشتند نشد

اونی که تو سردی حضورت یخ زد همه هستی من بود هی با توام میفهمی

وقتی گلدان خانه شکست

مادر بزرگ گفت:زیبا بود

خواهرم گفت :حیف بود

برادر گفت :قضاوبلا بود

مادر گفت :گران بود

وقتی دل کوچک من شکست کسی اخ هم نگفت